Μανιφέστο.
Αγαπητοί μου αναγνώστες,
Το όνομα μου είναι Miss She. Δεν με ξέρετε, και να είστε βέβαιοι πως ποτέ δεν θα με γνωρίσετε. Αλλά μην καθησυχάζεστε, εγώ σίγουρα σας ξέρω…
Στον αιώνα που το άνθος της εξέλιξης της τεχνολογίας αναδύεται όλο και ψηλότερα στο φως της καθημερινότητας του ανθρώπου, η γραφή έχει επίσης αλλάξει μορφή. Από το μελάνι και το χαρτί, στον δυαδικό κώδικα και στην ταχεία, «αόρατη» πληροφορία. Και εφόσον η τέχνη παίρνει μια απότομη στροφή προς το χειρότερο, οι άνθρωποι, σκυφτοί, οδεύουν προς τον γκρεμό. Είναι αλήθεια πως η τέχνη έχει χάση την ουσία της, την αυθεντικότητα της και την φαντασία της. Δεν παίζει με τα χρώματα, χάνεται στα σύγχρονα μονότονα. Δεν χάνεται στο βάθος των λέξεων, αλλά στην λήθη της ίδιας της ύπαρξης. Δεν δημιουργεί γερά θεμέλια, όλο λεπτομέρεια, απλά χτίζει δίχως ανιδιοτέλεια. Δεν συνθέτει με παθιασμένα συναισθήματα, τραγούδια σαν ερωτοχτυπήματα, βουίζει σαν ένας ήχος ντυμένος στα λευκά του ενδύματα.
Σε αυτή την φουρτουνιασμένη θάλασσα του χάος σκοπεύω να κολυμπήσω και να τιθασεύσω το δικό μου κύμα, μέχρι την στιγμή που θα πατήσω αποφασιστικά στην πειρατική νησίδα. Ανώνυμη υπογράφω και ανθρώπινη υπάρχω. Και αυτό το μέρος που αποκαλώ σπίτι αναμένω φιλοξενούμενους με την ίδια παθιασμένη φρίκη. Με τα ελληνικά όλο πλούτη στα λεξικά, αρνούμαι να την αφήσω στο έλεος της ζημίας, μα θέλω να την τάξω μονομίας σε απέραντη αθανασία. Ω Θεοί, μην με καταδικάσετε σε ύβρις, επειδή δεν θαυμάζω την ζωή με πλήξη! Την ύπαρξη πολύτιμη την θεωρώ και σαν τον Άτλα στην πλάτη μου την κουβαλώ.
Σε έναν κόσμο άκαρδο και εγώ προσπαθώ να βρω το πάθος μου το κρυφό. Ένα πάθος τόσο βαθυστόχαστο που το κρίνουν στον βρόντο, χωρίς να του δώσουν το βάθος του χρόνου. Γράφω και ξανά γράφω, ζωηρά και σκοτεινά, απλά για να ακουστώ άλλη μια φορά, αφήνοντας ένα αποτύπωμα στα απόμακρα σύμπαντα. Ακούγομαι σαν φως, όχι σαν ηχός, διότι ταξιδεύω αποφασισμένη, ανεξαρτήτως το μέσο που θα με γυροφέρνει. Θα χτυπώ και θα αντανακλώ, όποιο και να είναι το εμπόδιο, μέχρι να βρεθώ στο μέρος που πραγματικά θα εκτιμηθώ.
Η τέχνη θέλει τρέλα και η τρέλα μια πολύμορφη φαντασία. Θέλει κότσια η χειροτεχνία και η χειροτεχνία υπομονή, κάτι που δεν κατέχουν πολλοί. Μην τους επιτρέπεις να βανδαλίζουν την δική σου πολύτιμη ψυχή, επειδή, κάποτε, οι ίδιοι έχασαν τα προς το ζην. Σαν το αγαπημένο σου άνθος, φρόντισε το στον πελώριο κήπο του Άγνωστου. Το Παιδί δεν θα το κόψει, ο Ερωτευμένος θα προσπαθήσει να το κλέψει. Εσυ διαλέγεις τον κόσμο που θα εισέλθει.
Και εγώ διαλέγω εσένα, αγαπητέ αναγνώστη, να σαλπάρεις μαζί μου στον ορίζοντα της αυγής. Μα αυτό είναι το δικό μου μανιφέστο. Το παράλογο μου φιάσκο που συναντά την λογική των γραμματικών μου παραστάσεων. Γιατί αυτό είναι ένας συγγραφέας: έχει πολλά πρόσωπα και καμία προσωπικότητα, αφού τα μοιράζεται όλα με την ανθρωπότητα.