Συγγραφή.
και ανάγνωση.
Τι κάνει την συγγραφή τόσο γυμνή; Τόσο γυμνή, που ο συγγραφέας νιώθει ευάλωτος στο χάος των σελίδων του. Καταβεβλημένος από τις ίδιες του τις σκέψεις, την ίδια του την ύπαρξη.
Ο συγγραφέας είναι ο καλλιτέχνης με τα χίλια πρόσωπα αλλά με δίχως ταυτότητα. Πιάνει την πένα και δημιουργεί μουσική που δεν έχει ακουστεί, πίνακες που δεν έχουν ζωγραφιστεί, συναισθήματα που δεν έχουν αναγνωριστεί… ένα άγγιγμα που δεν έχει αισθανθεί. Είναι ο καλλιτέχνης που ξεγυμνώνει την ψυχή του με λέξεις γνώριμες και βαθιά νοήματα, ανθρώπινους κώδικες που με υπομονή φτάνεις στο κρυφό του αποκορύφωμα.
Απαιτείται να έχεις βάθος μέσα σου, για να βουτήξεις στα βαθιά. Κάποιος που χαζεύει στα ρηχά, παραμένει φοβισμένος στην επιφάνεια, δεν μπορεί να εκτιμήσει την μαγεία που επιφυλάσσουν τα άγνωστα νερά. Η γνώση είναι ο ωκεανός μας και εμείς οι περαστικοί ταξιδιώτες του, που σαλπάρουν μακριά, να βρουν μια ελπίδα.
Απαιτείται φαντασία, για να παρατηρήσεις τα φαινόμενα. Κάποιος που δεν σκέφτεται, με μυαλό γεμάτο όνειρα και με καρδιά όλο περιέργεια, δεν μπορεί να υπάρχει. “Σκέφτομαι, άρα υπάρχω”, είπαν οι αρχαίοι. “Δημιουργώ, άρα υπάρχω για πάντα”, θα προσθέσω.
Βούτηξε στο ρίσκο της βαθιάς, σκοτεινής θάλασσας της γνώσης, χάραξε με το είναι σου την δική σου πορεία μέσα σε αυτό το γαλάζιο παραμύθι, συνάντησε την φαντασία του και αποσκόπησε την αλήθεια πίσω από τα σύμβολα του. Και με αγνή συνείδηση, το ασυνείδητο θα ξεδιπλωθεί ολόκερα μπροστά στα μάτια σου.
Η ανάγνωση είναι αυτή που ισοπεδώνει τον μοναχικό δρόμο προς το Αόρατο, με τα βιβλία να σου σκαλίζουν τα σκαλοπάτια της ανόδου σου και με τους διαχρονικούς συγγραφείς να σου χαράζουν με τα άστρα τον προορισμό σου. Και όσο πιο πολύ γίνεσαι ένα με το έργο τους, τόσο πιο φωτεινός γίνεται ο νυχτερινός σου ουρανός. Αφέσου στον συγγραφέα, χάσε την ταυτότητα του εγώ σου στις σελίδες του και αναγεννήσου μέσα από την πολύπλοκη ουσία του.
Η συγγραφή είναι αυτή που κάνει τον βιό, αθάνατο, την ιδέα, αναλλοίωτη και τον άνθρωπο, θεό. Ένας απρόσωπος με καρδιά γεμάτη πολύμορφα συναισθήματα γίνεται ξαφνικά ο δημιουργός ενός κόσμου, με τις ώρες να περνάνε σαν νερό, γράφει και ξεγράφει, όσα μαθαίνει μέσα από την εξέλιξη της ατελειότητας του.
Η συγγραφή είναι γυμνή, γιατί απομνημονεύει και μοιράζεται όσα ξέρει, δεν έχει λόγο να κρυφτεί από το νόμισμα. Η ανάγνωση είναι το πέπλο της, γιατί αγκαλιάζει συμπονετικά όσα ειπώνονται, την αναγνωρίζει, δεν έχει να κρίνει ούτε γράμμα της. Σαν ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, διαβαίνουν στα πάντα σαν ένα, όπως η κορώνα στην στέψη της αθλιότητας.
Σε έναν κόσμο που έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις, συνέχισε να δημιουργείς, για σένα, για την δική σου σιωπηλή φωνή, για τις καταπιεσμένες ζωές του παρελθόντος και για τις χαμένες ψυχές του μέλλοντος. Γιατί στο τέλος τίποτα δεν έχει σημασία, δεν υπάρχει τίποτα απολύτως, μόνο εσύ.
Σε αυτά τα αδιάβαστα γραπτά μου, θα συνεχίζω να τιμώ την δική μου φωνή, που με τόσο πάθος και όρεξη απελπίζεται να σχηματίσει μια βουή και να δημιουργήσει μια ζωή. Οι σκέψεις και οι προβληματισμοί μου από κλασικά βιβλία εώς και συναισθήματα που μοιράζομαι με την κόσμια αισχρία, όλη η έμπνευση του σύμπαντος σε μια λεκτική αρμονία…
Δικό σου,
Miss She.